واژهٔ سگ در زبان ها و لهجه های گوناگون
چنان که ملاحظه میشود در بسیاری از لهجه های کنونی ایران، هم چون:کاشانی، تالشی و سمنانی واژهٔ «سپن» که ریشهٔ اوستایی کلمهٔ «سگ» است، باقی است. حتّا به گفتهٔ یاقوت حموی، اصفهان(اسپهان) از واژههای «اسبا»( esba) به معنی سپاه و سگ است و این نشان میدهد که در لهجه های قدیم اصفهان «اسباه» به معنی «سگ» بودهاست. واژهٔ«سپک» (spaka) در اوستا صفت است به معنی سگ مانند.
هرودوت در تاریخ خود دربارهٔ افسانه زایش کوروش بزرگ نوشتهاست که او را به گاوبانی سپردند، همسر او که «سپکو» (spako) نام داشت. او کوروش را شیر داد و بزرگ کرد چون کوروش به نزد پدر و مادر خود بازگشت، همواره نام «سپکو» را بر زبان میراند و مهربانیهای او را به یاد میآورد چون پدر و مادر همیشه نام «سپکو» به معنی «سگ» را از زبان پسر میشنیدند، به مردم میگفتند که به خواست ایزدان، کوروش در بیابان از سگی شیر خورد و پرورش یافت. نظر به همین داستان است که برخی از نویسندگان و محققین گمان کردهاند که او در کودکی از سگی شیر خوردهاست
جمع آوری شده : لوسی پت